می خواستم بنویسم اما قلم قافیه را برگزید. . .

حق با تو بود٬ دست دلم را خدا گرفت

                      دردم به اوج رسید و مرا از شما گرفت

خوش حالم از  نبودن من با تو تا ابد

                      زخمی نشست بر قلمم تا نوا گرفت

مرهم نه سهم کوچۀ دلواپسی ماست

                       پیدا شد آفتاب و غروبم شفا گرفت

آخر شدی غبار و ز آئینه شستمت

                       بیراهه بود عشقم و از من بها گرفت

روزی که بی گناه چو حلاج می شدم

                      آتش شکست در نفسم ٬ تا دعا گرفت

زنجیر التیام پراز  تیشۀ تو نیست

                     زخمی که بوی دست خدا و سما گرفت